از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۲۸ بهمن ۹۷
    عصر جدید
    من اتفاقاً از برنامه خوشم آمد: اتحادیه کشوری دلقک‌های ابتر، برای رونق امور صنف خود، برنامه کشف استعداد راه انداخته. خودش هم صریحاً می‌گوید «استعداد» یعنی فقط: «هنر، سرگرمی، ورزش» (آرت، اینترتیمنت، اسپورت)

    اسم برنامه را هم با احترام به روح شادروان چارلی چاپلین گذاشته «عصر جدید» که همان اول تکلیفمان با آن روشن باشد: قرار است تلاش روزافزون بشر در عصر مدرن برای رسیدن به خوش‌بختی را ببینیم: humanity crusading in the pursuit of happiness . خیلی هم عالی و پرتقالی.
    *
    از آن جا که «اتحادیه کشوری دلقک‌ها» یک بخش خصوصی است -و اقتصاد بازار بر آن حکم‌فرما است و بازار با کسی تعارف ندارد- اتفاقاً به نظرم در این مورد خاص همه روی صندلی‌های خودشان نشسته‌اند. می‌دانیم که سامانه‌های اقتصادی برای تثبیت خودشان در نظام ایدئولوژیک هم «چهره» می‌خواهد، هم «متخصص» و هم «محلل» ...
    *
    و البته نواده بوسعید ابوالخیر در مقامات التوحید بعد از ذکر حکایتی دردآور* نوشته است:

    «هرکه آن جا نشیند که خواهد و مرادش بود، چنانش کشند که نخواهد و مرادش نبود»


    *

    شیخ ما [ابوالسعید ابوالخیر] گفت که:
    وقتی زنبوری به موری رسید. او را دید که دانه‌ای گندم می‌برد به خانه و آن دانه زیر و زبر می‌شد و آن مور با آن زیر و زبر می‌آمد و به جهد و حیله‌ی بسیار آن را می‌کشید و مردمان پای بر او می‌نهادند و او را خسته و افگار می‌کردند.
    آن زنبور آن مور را گفت که این چه سختی و مشقت است که تو از برای دانه‌ای بر خود نهاده‌ای و از برای یک دانه‌ی محقر چنین مذلت می‌کشی؟ بیا تا بینی که من چگونه آسان می‌خورم و از چندین نعمت‌های با لذت بی این همه مشقت نصیب می‌گیرم و از آن چه نیکوتر و بهتر است و شایسته، به مراد خویش به کار می‌برم.
    پس مور را با خویشتن به دکان قصابی برد. جایی که گوشت نیکو و فربه‌تر بود بنشست و از جایی که نازک‌تر بود سیر بخورد و پاره ای فراهم آورد تا ببرد. قصاب فراز آمد و کاردی بر وی زد و آن زنبور را به دو نیمه کرد و بینداخت.
    آن زنبور بر زمین افتاد و آن مور فراز آمد و پایش بگرفت و می‌کشید و می‌گفت: «هرکه آن جا نشیند که خواهد و مرادش بود، چنانش کشند که نخواهد و مرادش نبود»

  • ۳ بهمن ۹۷

    #پویش_آرزوها
    امیدوارم در راستای تحقق اصل ۳۰ قانون اساسی، پشتیبانی آموزشی و هدایت تحصیلی «همه» دانش‌آموزان در فضای مجازی «رایگان» باشد.


    چهارسوق یازدهم در راه است.
    اگر برای ۵ سال آینده نظام آموزشی ایران آرزوهایی دارید به #پویش_آرزوها بپیوندید: ChaharSoogh.ir
    آرزوهای تک‌تک ما آینده را خواهند ساخت؛ ان‌شاءالله.

  • ۲۶ دی ۹۷

    وقتی از «سیم‌کش احمق» حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

    بسترسازانِ دولتی زیرساخت، توسعه‌دهندگان خصولتی پلتفرم را به خط کرده‌اند که با اسم رمز «محتوا» از «بازار» چند میلیونی کودک و نوجوان «پول» دربیاورند. این وسط هم مشارکت «بخش خصوصی» نقش «شکل کار» را بازی می‌کند.
    چه محتوایی تولید کنیم؟ محتوایی که بتواند در پلتفرم‌مان بنشیند و از زیرساخت بشود پولش را گرفت!
    الحمدلله این هم شد «استراتژی توسعه کسب و کار»

    کودک یعنی چه؟ نوجوانی چیست؟ تربیت کو؟ کدام نیاز؟ با چه استانداردی؟ ...


    «سیم‌کش احمق» کودک و نوجوان را «بازار» می‌بیند.
    «سیم‌کش احمق» نباشیم.

  • ۱۶ دی ۹۷

    علت لبخندهای الکی «معلم» و «مهندس» چیست؟

    مهندس می‌داند که معلم «بی‌چاره» است: نه کسب و کار پر رونقی دارد نه اهل و عیال خرسندی. در رتق و فتق امور محوله مانده و از تأمین رفاه و دلخوشی خانواده درمانده: پز عالی و جیب خالی.
    معلم هم می‌داند که مهندس «پیاده» است: نه تربیت را میشناسد و نه از محتوا چیزی می‌داند. سیم‌کش است و بساز و بنداز. پول یامفت زیرساخت در جیب راستش و ربح شبهه‌ناک خدمات ارزش افزوده در جیب چپش قلنبه شده. جوان است و سرش پر از باد سیاست است.

    چه اتحادی خطرناک‌تر از این؟ تفاهم‌نامه‌ی رند و مفلس!
    «مفلس» می‌داند که بازیچه‌ی شهوت سیاسی «رند» شده و دست گدایی‌ش، آبروی حرفه‌ای‌ش را برده؛ و «رند» می‌داند که «مفلس» به جیبش طمع دارد و عاشق چشم و ابرویش نیست و او را آدم حساب نمی‌کند.

    زمانه‌ی تلخی شده. در پس این صورتک‌های خندان، چه کینه‌ها مخفی شده.

  • ۳ دی ۹۷

    وقتی از «سیم‌کش وقیح» حرف می‌زنیم از چه موجودی سخن می‌گوییم؟

    دار و دسته‌ی دغلکار و حقه‌بازی که برای تضمین منافع شرکایشان از «سیم‌کارت کودک» و «کودک آنلاین» و «سواد رسانه» حرف می‌زنند؛ ولی در محدوده‌ی وظایفشان از ایجاد «سیم‌کارت پاک» هم عاجزند.
    *
    از دشمنان برند شکایت به دوستان؛
    چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم؟

  • ۲۸ آذر ۹۷

    برخی دوستان از یادداشت دیروز من درباره گونه‌ی تازه به دوران رسیده‌ی «سیم‌کش وقیح» تعجب و تحیر کردند.

    باید بگویم تا این نمودار «نمایی از مالکیت در صنعت مخابرات ایران» را خوب ندیده‌اید و عناصر فعال در آن را از نزدیک درک نکرده‌اید به شما حق می‌دهم تعجب کنید.
    البته بعدش تقاضا دارم به این بنده‌ی کم‌ترین هم حق بدهید!

  • ۲۷ آذر ۹۷

    در تبارشناسی سیم‌کش‌ها بعد از مشاهده‌ی انواع کم‌خطر «سیم‌کش احمق» و نمونه‌های خطرناک «سیم‌کش خبیث»، چشممان به جمال گونه‌ی حیرت‌انگیز «سیم‌کش وقیح» هم روشن شد الحمدلله.
    برادران به سرعت در حال پایین آمدن از نردبان «تکامل انواع» مرحوم مغفور چارلز داروین هستند.
    خدا به کودکان ما رحم فرماید؛ آمین!

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها

* دیدار اول: بیت الله

تو هم منتظری؛ چون تمام مردم شهر. انتظار چیز خوبی است. اما نه اگر ندانی چه خواهد شد. همه دور تا دور خانه را گرفته‌اند و کسی جز به نجوا سخنی نمی‌گوید. سه روز است که کارشان همین است. طواف این خانه سنتی ابراهیمی است –هر چند در این روزگار، ذکر لات و عزی نام و یادی از ابراهیم خلیل بر جا نگذاشته است- اما سه روز است که کسی در این جا قدم از قدم بر نمی‌دارد.

تو هم چشم به راهی؛ چون تمام مردمان جزیره. از آن شب که بانو ناله‌کنان به پرده‌ی خانه آویخت و سنگ‌های دیوار از عظمت او و آن نوری که به همراه داشت از هم شکافتند، تو هم چشم به راهی تا چه خواهد شد. حالا سه روز است که نظاره‌ی خانه جای طواف آن را گرفته است و روز و شب جمعیت منتظرند تا... تا... کسی نمی‌داند؛ و از همین روست که سخنی نمی‌گویند.
کلیدداران خانه در این سه روز هر چه کردند، درب کعبه باز نشد و شکاف دیوار چنان به هم آمده که گویی اصلاً گشوده نبوده و این همه نگرانی ابوطالب را دو چندان کرده‌است. همسر باردارش تنها و بی‌یاور درون خانه است و این، آن‌قدر باورنکردنی است که اگر خودش با چشم خود ندیده بود، هرگز نمی‌پذیرفت. کاش می‌توانستی به او بگویی نگران نباشد. آخر تو محرم در و دیوار و سقف خانه‌هایی.
دیری نخواهد پایید که بانو با نوزادی در آغوش از همان شکاف –که در دل تاریخ جاودانه خواهد شد- بیرون می‌آید و مردمان –چون حسودان مصر که از حیرتِ جمالِ یوسف انگشت خود بریدند- از فرط هیجان مدهوش خواهند شد. کاش ابوطالب صدایت را می‌شنید، هم‌چنان که اکنون به سمت تو خیره مانده‌است و اشک می‌ریزد. او سال‌هاست خدای خود را با نگاه به تو می‌خواند. خدای واحدی که اعتقاد به او، تنها امیدش برای زیستن در این شهر مقدس است.
-: «ای خدای ابراهیم! همسرم را فرزندم را به تو سپرده‌ام؛ در خانه‌ات که از آن گرامی‌تر محلی بر روی خاک نیست، تنهایشان مگذار، چنان که مرا تنها نگذارده‌ای.»
ابوطالب زیر لب این دعا را می خواند که آن اتفاق افتاد و خروش از جماعت برخاست: از سقف خانه نوری به آسمان رسید و دیوار دهان باز کرد و ابوطالب به خاک افتاد. پس برخواست و همسرو فرزند را در آغوش گرفت. به راستی نمی‌دانست حال بانو را بپرسد یا روی فرزند را ببوسد.
-: «ای فرزند عبدالمطلب! این حیدره پسر توست که ملایک در حملش مرا یاری دادند و خدایت در خانه‌اش پذیرایش بود.»
-: «ای دختر اسد! حیدره در شأن این نوزاد نیست. او را به اذن آن هاتف غیبی که شبی پیش از این در خواب مرا نداد داد، علی نامیدم که عالی اعلی باشد بر روی زمین تا همیشه.»
انتظار به پایان رسید. تو هم خوشحالی و مشتاق دیدن روی نوزاد. مردمان فوج فوج گرد ابوطالب و بانو و فرزند را گرفته‌اند و هر کس تبرکی می جوید و ذکری می‌گوید. و نوزاد اما لب فرو بسته و چشم نمی‌گشاید. گویی ناز می‌کند برای نگریستن به چهره‌ی جهانیان و شرم دارد از رسیدن صدایش به گوش نامحرمان. او در میان این همهمه و هیاهو به خواب شیرینی فرو رفته است. اما شاید او هم منتظر است. منتظرِ... و این را تو خوب می‌دانی.
حلقه‌ی جمعیت هر لحظه تنگ‌تر می‌شد که ناگهان در میان ازدحام مردم راهی باز می‌شود و همگان به احترام راستگوترین و امانت‌دارترین مرد شهر سکوت اختیار می‌کنند. آه که چقدر راه رفتنش در کنار بیت‌الله به ابراهیم می‌ماند. تو حالا می‌توانی امین مکه را ببینی که با رویی گشاده به سوی عمو می‌آید و او را شادباش می‌گوید:
-: «عمو جان! چشم انتظاری‌ات و چشم انتظاری بنی‌هاشم به سر آمد. خجسته فرزندی است مولود کعبه، ما و اهلِ ما را.»
دستانش را پیش می‌برد و نوزاد را از ابوطالب می‌گیرد و او را در آغوش می‌کشد.
-: «آمدی جان برادر! آرامش روحم! قرارِ قلبم! چه بی‌معنی بود زندگی بدون تو ای عموزاده! پس چرا چشم بسته‌ای؟ علی جان! چشم بگشا و مرا بنگر.»
-: «السلام علیک یا رسول الله و رحمه الله و برکاته»
چشم گشوده است و اولین بار با نظاره به وجه سید بطحا لب به تبسم می‌گشاید.

نوزاد را بر روی دست، به سوی کعبه، رو به آسمان و رو به تو می گیرد. گویی می‌خواهد تو هم خوب او را ببینی.
-: «ای صاحب این خانه‌ی باعظمت! ای مالک آسمان‌ها و زمین! ای گرداننده‌ی خورشید و ماه! این علی مولود خانه‌ی توست که امروز چشم ما را به جمالش نورانی ساختی. به قدرت خود او را از شر بدی ها ایمن بدار و بر جمیع بندگانت شرافتش ده.»

... و چهاردهمین شب از ماه رجب، سی‌سال پس از عام‌الفیل، یقیناً اولین شبی بود که اهل زمین در بیت‌الله تو را آن‌قدر درخشان و زیبا می‌یافتند. آن روز در زمین خورشید دیگری متولد شد که پرتو نور او تا انتهای آسمان‌ها هم می‌رسید و تو از آن شب آینه‌ی نورِ دو خورشیدی!

* این مختصر، بخش اول از کتابی نانوشته، یادگارِ روزگارِ خوبِ دانش‌جویی است؛ تقدیم به آستان نجف و ایوان بی‌سقف و باران نیمه شبی...

گفتگوها (۴)

بی نام او که نمی شود
آن روز در زمین خورشید دیگری متولد شد که پرتو نور او تا انتهای آسمان‌ها هم می‌رسید و تو از آن شب آینه‌ی نورِ دو خورشیدی!
عیدتون مبارک متن بسیار زیبایی بود
التماس دعا
حاج حسین خوش به حال شاگردات عیدتون مبارک
سلام
خسته نباشید
برای اقدامات جهادی دوست داریم که ار اطلاعلت و تجربیات شما و دوستان شما استفاده کنیم
به نمایندگی از سازمان دانشجوییان
سمیه قرایی
09122931343
سلام بابا ای ول آقای غفاری
متنی چیزی خواستین در خدمتیم
موفق باشید

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی