از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۲ ساعت قبل

    وقتی از «سیم‌کش احمق» حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

    بسترسازانِ دولتی زیرساخت، توسعه‌دهندگان خصولتی پلتفرم را به خط کرده‌اند که با اسم رمز «محتوا» از «بازار» چند میلیونی کودک و نوجوان «پول» دربیاورند. این وسط هم مشارکت «بخش خصوصی» نقش «شکل کار» را بازی می‌کند.
    چه محتوایی تولید کنیم؟ محتوایی که بتواند در پلتفرم‌مان بنشیند و از زیرساخت بشود پولش را گرفت!
    الحمدلله این هم شد «استراتژی توسعه کسب و کار»

    کودک یعنی چه؟ نوجوانی چیست؟ تربیت کو؟ کدام نیاز؟ با چه استانداردی؟ ...


    «سیم‌کش احمق» کودک و نوجوان را «بازار» می‌بیند.
    «سیم‌کش احمق» نباشیم.

  • ۱۶ دی ۹۷

    علت لبخندهای الکی «معلم» و «مهندس» چیست؟

    مهندس می‌داند که معلم «بی‌چاره» است: نه کسب و کار پر رونقی دارد نه اهل و عیال خرسندی. در رتق و فتق امور محوله مانده و از تأمین رفاه و دلخوشی خانواده درمانده: پز عالی و جیب خالی.
    معلم هم می‌داند که مهندس «پیاده» است: نه تربیت را میشناسد و نه از محتوا چیزی می‌داند. سیم‌کش است و بساز و بنداز. پول یامفت زیرساخت در جیب راستش و ربح شبهه‌ناک خدمات ارزش افزوده در جیب چپش قلنبه شده. جوان است و سرش پر از باد سیاست است.

    چه اتحادی خطرناک‌تر از این؟ تفاهم‌نامه‌ی رند و مفلس!
    «مفلس» می‌داند که بازیچه‌ی شهوت سیاسی «رند» شده و دست گدایی‌ش، آبروی حرفه‌ای‌ش را برده؛ و «رند» می‌داند که «مفلس» به جیبش طمع دارد و عاشق چشم و ابرویش نیست و او را آدم حساب نمی‌کند.

    زمانه‌ی تلخی شده. در پس این صورتک‌های خندان، چه کینه‌ها مخفی شده.

  • ۳ دی ۹۷

    وقتی از «سیم‌کش وقیح» حرف می‌زنیم از چه موجودی سخن می‌گوییم؟

    دار و دسته‌ی دغلکار و حقه‌بازی که برای تضمین منافع شرکایشان از «سیم‌کارت کودک» و «کودک آنلاین» و «سواد رسانه» حرف می‌زنند؛ ولی در محدوده‌ی وظایفشان از ایجاد «سیم‌کارت پاک» هم عاجزند.
    *
    از دشمنان برند شکایت به دوستان؛
    چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم؟

  • ۲۸ آذر ۹۷

    برخی دوستان از یادداشت دیروز من درباره گونه‌ی تازه به دوران رسیده‌ی «سیم‌کش وقیح» تعجب و تحیر کردند.

    باید بگویم تا این نمودار «نمایی از مالکیت در صنعت مخابرات ایران» را خوب ندیده‌اید و عناصر فعال در آن را از نزدیک درک نکرده‌اید به شما حق می‌دهم تعجب کنید.
    البته بعدش تقاضا دارم به این بنده‌ی کم‌ترین هم حق بدهید!

  • ۲۷ آذر ۹۷

    در تبارشناسی سیم‌کش‌ها بعد از مشاهده‌ی انواع کم‌خطر «سیم‌کش احمق» و نمونه‌های خطرناک «سیم‌کش خبیث»، چشممان به جمال گونه‌ی حیرت‌انگیز «سیم‌کش وقیح» هم روشن شد الحمدلله.
    برادران به سرعت در حال پایین آمدن از نردبان «تکامل انواع» مرحوم مغفور چارلز داروین هستند.
    خدا به کودکان ما رحم فرماید؛ آمین!

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها

یاخچی‌آباد (خ بهمن‌یار)، خ آموزگار، جنب هنرستان یارجانی، شیرخوارگاه حضرت رقیه
من الان مثلا معاون فرهنگی مسافرتم و حدوداً کم‌تر از بیست و چهار ساعت تا آخر این ریاست عظمی (!) وقت باقی است و لابد حالا که دارم چهارمین یادگاری نوشتنم در چهارمین سال فارغ‌التحصیلی و چهارمین مسافرت جهادی دانشجویی را تجربه می‌کنم، باید از زحماتی که کشیده ‌ام تشکر کنم و از همکاری رفقا و دوستانم سپاس‌گزاری!
الان در جلسه‌ی پایان مسافرت نشسته‌ام و بر خلاف سال‌های گذشته در انتهای این سفر خسته نیستم و اصلاً خسته نیستم.

شرابی خوشگوارم هست و یاری چون نگارم مست
ندارد هیچ‌کس، باری، چنین کاری که من دارم

رفته بودم برای کنترل سفارش پلاک‌ها منیریه؛ هفدهم یا هجدهم اسفندماه. پسر جوانی که کار را به او سپرده بودیم و بار اول ملاقاتمان هم با او گرم گرفته بودیم؛ با چهره‌ای برافروخته و عصبانی گوشی تلفن را چسبانده بود به دهانش و بد و بیراه می‌گفت. چند دقیقه‌ای منتظر ایستادم تا دعوایش تمام شود. طرف مقابل ظاهراً مکالمه را نا‌تمام قطع کرد و جنگ مغلوبه شد! جوان گوشی را گذاشت، دستی به کمر گرفت و نفسی بیرون داد. سلام کرد؛ سری تکان داد و گفت:
«عیال‌واریم دیگه… آقا من چهل و پنج تا بچه دارم… وقت سر خاراندن هم ندارم… حالا این فلانی می‌خواد به من درس بچه‌داری بده… خیال کرده!»
خنده‌ام گرفته بود. اصلا به قیافه‌اش نمی‌آمد که زن گرفته یاشد، چه برسد به این‌که چهل و پنج تا هم بچه داشته‌‌باشد!
همان روز اول هم به نظرم آدم جالبی آمده بود. یک مغازه‌ی کوچک در طبقه‌ی دوم یک پاساژ ورزشی در منیریه، شرکت تبلیغاتی الغدیر، علی مُطَلِّبی، پدر چهل و پنج تا کودک بی‌سرپرست در شیرخوارگاه حضرت رقیه. صحبتمان گل کرد و برایم گفت که روزهای اول زلزله‌ی بم، از کودکان مصدوم و آسیب دیده دو نفر را به فرزندی پذیرفته است. از علاقه‌اش به بچه‌ها گفت و این‌که اگر همین حالا که سفارش پلاک‌های ما را پذیرفته‌است و کارش عقب است و ممکن است پلاک ها به دست ما نرسد، از شیرخوارگاه تماس بگیرند که از بینی یکی از بچه‌ها خون آمده است، کار ما را زمین می‌گذارد و به سراغ بچه‌ها می‌رود!
دعوتمان کرد به بچه‌هایش سر بزنیم. گفت شما که اهل کار خیر هستید، وقتی به تهران بر‌می‌گردید یاد دیگران هم باشید. دکتر نجفی هم گفته بود که اصل کار جهادی در تهران است.
حالا که بیش از چند ساعتی از مسافرت جهادی امسال باقی نمانده است، یا به قولی دیگر: چند ساعتی به شروع مسافرت جهادی ۸۳ باقی مانده‌است، به تنها چیزی که فکر می‌کنم یاخچی‌آباد است و شیرخوارگاه حضرت رقیه…

۸۴۰۱۱۰
بم، ساعت ۲۳، بعد از جلسه‌ی پایانی


+ تاریخ واقعی اولین  انتشار  این نوشته در دل شدگان شهریور ۸۴ است.



دست نوشته ها ۱

دست نوشته ها ۲

دست نوشته ها ۳

گفتگوها (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی