از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۱۱ فروردين ۰۰

    متأسفانه در جدل غیرخردمندانه و کاملاً سیاسی این روزها، وظیفه مستقیم دولت در آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای نادیده انگاشته می‌شود.
    هر چند که این نکته قابل تأیید است که آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای حتما باید هسته خانواده را هدف قرار بدهد؛ اما برای اعمال صحیح تربیت رسانه‌ای، خانواده به سه چیز نیاز دارد: آموزش، ابزار و پشتیبانی؛ که هر سه هم موکول به اراده‌ی جدی دولت است.

    دولت جمهوری اسلامی چه وظایفی در تربیت رسانه‌ای دارد؟

    الف) آموزش: شامل طیف گسترده‌ای از آموزش‌ها از سطح دانش تا بینش و گرایش و کنش
    ب) ابزار: مثل اینترنت سما، درگاه‌های ویژه کودک و نوجوان، سامانه‌های هدایت مصرف رسانه و ...
    ج) پشتیبانی: مقررات‌گذاری به نفع تربیت (مثل همان ماجرای اینترنت شبانه و ...)

    البته با فرض زندگی در دوران طاغوت،‌ و بدون محقق شدن هیچ یک از موارد سه گانه بالا، هرگز مسئولیت تربیت از گرده خانواده رفع نمی‌شود. فقط ما به ازای ناتوانی خانواده‌ها در تربیت فرزندان، بر شدت درجه آتش جهنم بر طاغوت و طاغوتیان افزوده خواهد شد!

  • ۲۸ مهر ۹۹

    از «مومو» خوشم آمد.
    حربه‌ی مفید و مؤثری برای ترساندن بچه‌ها و خانواده‌ها از واتساپ! مثل همان «لولو» که مادربزرگ‌ها ما را از آن می‌ترساندند که سراغ خوراکی‌های ته انباری نرویم!

    مقابله با آن هم ساده است. اگر خانواده‌ها آموزه‌های تربیتی را در سطح قصه شنگول و منگول در خانه پیاده کنند، «مومو» راه به جایی نمی‌برد:
    در را به روی غریبه باز نکنید؛
    شماره غریبه را مسدود کنید؛
    پیام غریبه را جواب ندهید.

    سخت است؟

  • ۱۷ شهریور ۹۹

    و در تاریخ خواهند نوشت که در سنه یکهزار و سیصد و نود و نه شمسی، که سفاهت و شقاوت و کرونا از اینجا تا ینگه‌دنیا را در نوردیده بود، شب‌پره‌های ریش‌پرفسوری آخرین تلاش‌هایشان را می‌کردند تا زیر سایه‌ی جهل و درماندگی عوام، خود را از آفتاب حقیقت مصون دارند...
    البته من مدت‌هاست به توصیه استاد اخلاقم (!) پایم را از مناقشه با سیم‌کش‌ها بیرون کشیده‌ام. اما به پاس رادمردی و زمان‌شناسی سروران ارجمندم «دکتر کمیل خجسته» و «دکتر عبدالحسین کلانتری» در پاسخگویی به آخرین تقلای مستفرنگ‌های نشسته بر گرده‌ی ملت، شما را به خواندن یادداشت‌های زیر دعوت می‌کنم:

    دنیای استیو جابز و دنیای وزارت ارتباطات
    کمیل خجسته

    «جهان مصالحه‌ها» یا «منازعات پلتفرمی»؟
    عبدالحسین کلانتری

    + الیس الصبح بقریب؟
    ++ شادی روح سیدمجتبی نواب صفوی صلوات.

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها

زمانی که وبلاگ نوشتن را شروع کردم هیچ الگویی برای وبلاگ نوشتن وجود نداشت. وبلاگ تازه اختراع شده بود و ما برای منتشر کردن نوشته‌هایمان ابزاری بهتر از آن نمی‌شناختیم. وبلاگ نوشتن و وسوسه‌ی تأثیرگذاری بر دیگران، نوشتن من را جدی کرد و حالا ده سال می‌شود که بدون وقفه در وبلاگ‌های مختلفی نوشته‌ام و از این راه ده‌ها دوست خوب و رفیق شفیق یافته‌ام. حضورم در راوی اما -همان طور که در ابتدای ورودم به آن نوشتم- تحولی مهم در مسیر وبلاگ‌نویسی من بود. راوی اولین و تنها وبلاگی است که در آن به نام خودم نوشته‌ام و نوشته‌های آن را به مثابه کارنامه‌ی فکری خودم می‌دانم.
از ۱۳۸۴ دوستم، برادرم، رفیقم، همکارم، عزیز دلم «مجید عزیزی» مهمان‌داری کرد و کلید خانه‌ی نازنینش «راوی» را به من داد تا مثل خود او و در کنار او بنویسم و راوی باشم. خاطراتِ خوبِ «راوی بودن» و مراوداتِ قلمیِ هفتگی با مجید عزیزی در سال‌های میانی دهه هشتاد فراموش‌نشدنی و مغتنم است. اما عبور از مرز سی سالگی (از لحاظ درونی) و توسعه‌ی ابزارهای انتشار محتوا در اینترنت (از لحاظ بیرونی) موجب شده تا راوی با تعریف، ساختار و نرم‌افزار فعلی جوابگوی نیازهای امروز «راوی مجید» و «راوی حسین» نباشد. این می‌شود که راوی ۱۷ ماه از سوی من و ۴۳ ماه از سوی مجید راکد می‌ماند و مخاطب میان این رکود و اقبال ما به رسانه‌های دیگر سرگردان می‌شود.
پس لازم بود تا راوی را با توجه به نیازهایمان و امکاناتمان و شرایطمان بازتعریف کنیم؛ و ما بعد از گفتگو و مشورت به یک راه حل منطقی، شدنی و پایدار رسیدیم: جدایی راوی-از سر نوشت!
این جدایی مجازی هرگز به معنای جدایی حقیقی در رفاقت و برادری نیست. این جدایی شبیه مستقل شدن هر جوانی از خانه‌ی پدری است: تلخ و شیرین.
حالا همه‌ی نوشته‌های آبرومندانه‌ی قدیمی‌ام را -از وبلاگ‌های مختلف- یک‌جا در این‌جا جمع کرده‌ام و آن‌قدر که مقدور بوده نظرات خوانندگان قدیمی را هم آورده‌ام. هر چند که محتوای برخی نوشته‌ها کاملاً مرتبط به فضای وبلاگش بوده‌است و جدایی آن از بستر اصلی انتشارش به درک مطلب آسیب وارد کرده، اما چاره‌ای نبود. از سر نوشتن همیشه این دردسرها را هم دارد.
خدا را به خاطر روزهای خوبی که با مجید و راوی سپری کردم شکر می‌گویم و شما را به خانه‌ی جدیدم دعوت می‌کنم:
راوی بودن یا نبودن؟ مسئله این نیست. مسئله نوشتن است؛ از سر نوشت.


اول ذی‌الحجه ۱۴۳۴
نیمه مهرماه ۹۲

گفتگوها (۴)

  • محمدمهدی نیازاده
  • سلام
    به سلامتی انشاءالله !
  • سیدمحمدعلی شکیب
  • سلام 
    خیلی خوش اومدی!
    سلام ، ان شالله بعد از ۱۲۰ سال بشود یادگاری :)
    بنظرم فوق العاده بود ..
    "راوی" بنظرم بهترین وبلاگی بوده که تا الآن دیدم ..
    البته ما که به آخراش هم دُرُت و حسابی نرسیدیم !

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی