از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۳ بهمن ۹۷

    #پویش_آرزوها
    امیدوارم در راستای تحقق اصل ۳۰ قانون اساسی، پشتیبانی آموزشی و هدایت تحصیلی «همه» دانش‌آموزان در فضای مجازی «رایگان» باشد.


    چهارسوق یازدهم در راه است.
    اگر برای ۵ سال آینده نظام آموزشی ایران آرزوهایی دارید به #پویش_آرزوها بپیوندید: ChaharSoogh.ir
    آرزوهای تک‌تک ما آینده را خواهند ساخت؛ ان‌شاءالله.

  • ۲۶ دی ۹۷

    وقتی از «سیم‌کش احمق» حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم؟

    بسترسازانِ دولتی زیرساخت، توسعه‌دهندگان خصولتی پلتفرم را به خط کرده‌اند که با اسم رمز «محتوا» از «بازار» چند میلیونی کودک و نوجوان «پول» دربیاورند. این وسط هم مشارکت «بخش خصوصی» نقش «شکل کار» را بازی می‌کند.
    چه محتوایی تولید کنیم؟ محتوایی که بتواند در پلتفرم‌مان بنشیند و از زیرساخت بشود پولش را گرفت!
    الحمدلله این هم شد «استراتژی توسعه کسب و کار»

    کودک یعنی چه؟ نوجوانی چیست؟ تربیت کو؟ کدام نیاز؟ با چه استانداردی؟ ...


    «سیم‌کش احمق» کودک و نوجوان را «بازار» می‌بیند.
    «سیم‌کش احمق» نباشیم.

  • ۱۶ دی ۹۷

    علت لبخندهای الکی «معلم» و «مهندس» چیست؟

    مهندس می‌داند که معلم «بی‌چاره» است: نه کسب و کار پر رونقی دارد نه اهل و عیال خرسندی. در رتق و فتق امور محوله مانده و از تأمین رفاه و دلخوشی خانواده درمانده: پز عالی و جیب خالی.
    معلم هم می‌داند که مهندس «پیاده» است: نه تربیت را میشناسد و نه از محتوا چیزی می‌داند. سیم‌کش است و بساز و بنداز. پول یامفت زیرساخت در جیب راستش و ربح شبهه‌ناک خدمات ارزش افزوده در جیب چپش قلنبه شده. جوان است و سرش پر از باد سیاست است.

    چه اتحادی خطرناک‌تر از این؟ تفاهم‌نامه‌ی رند و مفلس!
    «مفلس» می‌داند که بازیچه‌ی شهوت سیاسی «رند» شده و دست گدایی‌ش، آبروی حرفه‌ای‌ش را برده؛ و «رند» می‌داند که «مفلس» به جیبش طمع دارد و عاشق چشم و ابرویش نیست و او را آدم حساب نمی‌کند.

    زمانه‌ی تلخی شده. در پس این صورتک‌های خندان، چه کینه‌ها مخفی شده.

  • ۳ دی ۹۷

    وقتی از «سیم‌کش وقیح» حرف می‌زنیم از چه موجودی سخن می‌گوییم؟

    دار و دسته‌ی دغلکار و حقه‌بازی که برای تضمین منافع شرکایشان از «سیم‌کارت کودک» و «کودک آنلاین» و «سواد رسانه» حرف می‌زنند؛ ولی در محدوده‌ی وظایفشان از ایجاد «سیم‌کارت پاک» هم عاجزند.
    *
    از دشمنان برند شکایت به دوستان؛
    چون دوست دشمن است، شکایت کجا بریم؟

  • ۲۸ آذر ۹۷

    برخی دوستان از یادداشت دیروز من درباره گونه‌ی تازه به دوران رسیده‌ی «سیم‌کش وقیح» تعجب و تحیر کردند.

    باید بگویم تا این نمودار «نمایی از مالکیت در صنعت مخابرات ایران» را خوب ندیده‌اید و عناصر فعال در آن را از نزدیک درک نکرده‌اید به شما حق می‌دهم تعجب کنید.
    البته بعدش تقاضا دارم به این بنده‌ی کم‌ترین هم حق بدهید!

  • ۲۷ آذر ۹۷

    در تبارشناسی سیم‌کش‌ها بعد از مشاهده‌ی انواع کم‌خطر «سیم‌کش احمق» و نمونه‌های خطرناک «سیم‌کش خبیث»، چشممان به جمال گونه‌ی حیرت‌انگیز «سیم‌کش وقیح» هم روشن شد الحمدلله.
    برادران به سرعت در حال پایین آمدن از نردبان «تکامل انواع» مرحوم مغفور چارلز داروین هستند.
    خدا به کودکان ما رحم فرماید؛ آمین!

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها

زمانی که وبلاگ نوشتن را شروع کردم هیچ الگویی برای وبلاگ نوشتن وجود نداشت. وبلاگ تازه اختراع شده بود و ما برای منتشر کردن نوشته‌هایمان ابزاری بهتر از آن نمی‌شناختیم. وبلاگ نوشتن و وسوسه‌ی تأثیرگذاری بر دیگران، نوشتن من را جدی کرد و حالا ده سال می‌شود که بدون وقفه در وبلاگ‌های مختلفی نوشته‌ام و از این راه ده‌ها دوست خوب و رفیق شفیق یافته‌ام. حضورم در راوی اما -همان طور که در ابتدای ورودم به آن نوشتم- تحولی مهم در مسیر وبلاگ‌نویسی من بود. راوی اولین و تنها وبلاگی است که در آن به نام خودم نوشته‌ام و نوشته‌های آن را به مثابه کارنامه‌ی فکری خودم می‌دانم.
از ۱۳۸۴ دوستم، برادرم، رفیقم، همکارم، عزیز دلم «مجید عزیزی» مهمان‌داری کرد و کلید خانه‌ی نازنینش «راوی» را به من داد تا مثل خود او و در کنار او بنویسم و راوی باشم. خاطراتِ خوبِ «راوی بودن» و مراوداتِ قلمیِ هفتگی با مجید عزیزی در سال‌های میانی دهه هشتاد فراموش‌نشدنی و مغتنم است. اما عبور از مرز سی سالگی (از لحاظ درونی) و توسعه‌ی ابزارهای انتشار محتوا در اینترنت (از لحاظ بیرونی) موجب شده تا راوی با تعریف، ساختار و نرم‌افزار فعلی جوابگوی نیازهای امروز «راوی مجید» و «راوی حسین» نباشد. این می‌شود که راوی ۱۷ ماه از سوی من و ۴۳ ماه از سوی مجید راکد می‌ماند و مخاطب میان این رکود و اقبال ما به رسانه‌های دیگر سرگردان می‌شود.
پس لازم بود تا راوی را با توجه به نیازهایمان و امکاناتمان و شرایطمان بازتعریف کنیم؛ و ما بعد از گفتگو و مشورت به یک راه حل منطقی، شدنی و پایدار رسیدیم: جدایی راوی-از سر نوشت!
این جدایی مجازی هرگز به معنای جدایی حقیقی در رفاقت و برادری نیست. این جدایی شبیه مستقل شدن هر جوانی از خانه‌ی پدری است: تلخ و شیرین.
حالا همه‌ی نوشته‌های آبرومندانه‌ی قدیمی‌ام را -از وبلاگ‌های مختلف- یک‌جا در این‌جا جمع کرده‌ام و آن‌قدر که مقدور بوده نظرات خوانندگان قدیمی را هم آورده‌ام. هر چند که محتوای برخی نوشته‌ها کاملاً مرتبط به فضای وبلاگش بوده‌است و جدایی آن از بستر اصلی انتشارش به درک مطلب آسیب وارد کرده، اما چاره‌ای نبود. از سر نوشتن همیشه این دردسرها را هم دارد.
خدا را به خاطر روزهای خوبی که با مجید و راوی سپری کردم شکر می‌گویم و شما را به خانه‌ی جدیدم دعوت می‌کنم:
راوی بودن یا نبودن؟ مسئله این نیست. مسئله نوشتن است؛ از سر نوشت.


اول ذی‌الحجه ۱۴۳۴
نیمه مهرماه ۹۲

گفتگوها (۴)

  • محمدمهدی نیازاده
  • سلام
    به سلامتی انشاءالله !
  • سیدمحمدعلی شکیب
  • سلام 
    خیلی خوش اومدی!
    سلام ، ان شالله بعد از ۱۲۰ سال بشود یادگاری :)
    بنظرم فوق العاده بود ..
    "راوی" بنظرم بهترین وبلاگی بوده که تا الآن دیدم ..
    البته ما که به آخراش هم دُرُت و حسابی نرسیدیم !

    ارسال نظر

    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
    تجدید کد امنیتی