از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۱۱ فروردين ۰۰

    متأسفانه در جدل غیرخردمندانه و کاملاً سیاسی این روزها، وظیفه مستقیم دولت در آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای نادیده انگاشته می‌شود.
    هر چند که این نکته قابل تأیید است که آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای حتما باید هسته خانواده را هدف قرار بدهد؛ اما برای اعمال صحیح تربیت رسانه‌ای، خانواده به سه چیز نیاز دارد: آموزش، ابزار و پشتیبانی؛ که هر سه هم موکول به اراده‌ی جدی دولت است.

    دولت جمهوری اسلامی چه وظایفی در تربیت رسانه‌ای دارد؟

    الف) آموزش: شامل طیف گسترده‌ای از آموزش‌ها از سطح دانش تا بینش و گرایش و کنش
    ب) ابزار: مثل اینترنت سما، درگاه‌های ویژه کودک و نوجوان، سامانه‌های هدایت مصرف رسانه و ...
    ج) پشتیبانی: مقررات‌گذاری به نفع تربیت (مثل همان ماجرای اینترنت شبانه و ...)

    البته با فرض زندگی در دوران طاغوت،‌ و بدون محقق شدن هیچ یک از موارد سه گانه بالا، هرگز مسئولیت تربیت از گرده خانواده رفع نمی‌شود. فقط ما به ازای ناتوانی خانواده‌ها در تربیت فرزندان، بر شدت درجه آتش جهنم بر طاغوت و طاغوتیان افزوده خواهد شد!

  • ۲۸ مهر ۹۹

    از «مومو» خوشم آمد.
    حربه‌ی مفید و مؤثری برای ترساندن بچه‌ها و خانواده‌ها از واتساپ! مثل همان «لولو» که مادربزرگ‌ها ما را از آن می‌ترساندند که سراغ خوراکی‌های ته انباری نرویم!

    مقابله با آن هم ساده است. اگر خانواده‌ها آموزه‌های تربیتی را در سطح قصه شنگول و منگول در خانه پیاده کنند، «مومو» راه به جایی نمی‌برد:
    در را به روی غریبه باز نکنید؛
    شماره غریبه را مسدود کنید؛
    پیام غریبه را جواب ندهید.

    سخت است؟

  • ۱۷ شهریور ۹۹

    و در تاریخ خواهند نوشت که در سنه یکهزار و سیصد و نود و نه شمسی، که سفاهت و شقاوت و کرونا از اینجا تا ینگه‌دنیا را در نوردیده بود، شب‌پره‌های ریش‌پرفسوری آخرین تلاش‌هایشان را می‌کردند تا زیر سایه‌ی جهل و درماندگی عوام، خود را از آفتاب حقیقت مصون دارند...
    البته من مدت‌هاست به توصیه استاد اخلاقم (!) پایم را از مناقشه با سیم‌کش‌ها بیرون کشیده‌ام. اما به پاس رادمردی و زمان‌شناسی سروران ارجمندم «دکتر کمیل خجسته» و «دکتر عبدالحسین کلانتری» در پاسخگویی به آخرین تقلای مستفرنگ‌های نشسته بر گرده‌ی ملت، شما را به خواندن یادداشت‌های زیر دعوت می‌کنم:

    دنیای استیو جابز و دنیای وزارت ارتباطات
    کمیل خجسته

    «جهان مصالحه‌ها» یا «منازعات پلتفرمی»؟
    عبدالحسین کلانتری

    + الیس الصبح بقریب؟
    ++ شادی روح سیدمجتبی نواب صفوی صلوات.

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها
امروز در جشن پایان سال تحصیلی دبیرستان دوره اول صلحا، در جمع اولیای محترم و دانش‌آموزان عزیز، سخنرانی کوتاهی با موضوع «چالش مکان» در مدیریت رسانه در خانواده داشتم و به دو خصلت «همه‌مکانی» و «بی‌مکانی» دنیای مجازی و روش‌های مواجهه با این دو ویژگی پرداختم.
می‌توانید تصاویر پرده‌نگار این جلسه را از پیوند زیر دریافت نمایید:

گفتگوها (۱)

سلام یک سوال

آیا زمانی که به واسطه فضای مجازی در همه جا حضور داریم و در واقع در هیچ جا حضور نداریم، تشبه به خالق پیدا نمی کنیم؟

پاسخ:
سلام

حضور کاربر در فضای مجازی «بی مکان» است؛ به این معنی که عملکرد او در فضای مجازی تقریباً نسبتی با موقعیت مکانی او در کره زمین ندارد. یعنی انسان به محض ورود به فضای مجازی قدرت جابجایی در این فضا بدون توجه به مکان واقعیش را می یابد. این چه ربطی به خدا دارد؟

اولا: بی‌مکانی در فضای مجازی فقط در فضای مجازی است و تأثیری بر زندگی واقعی کاربر ندارد. در حقیقت کاربر توهم بی‌مکانی دارد که یک توهم پوچ است.
ثانیا: جایی نیست که خدا نباشد. اما شما هرگز در فضای مجازی همه‌جا نیستید. یعنی هرچند اختیار هر جایی بودن را دارید ولی امکان همه جا بودن را ندارید.
ثالثا: تشبه به خالق چه ایرادی دارد وقتی می دانید که خالق نیستید و فقط در حال تقلید از رفتار خالق هستید؟ اتفاقا این وضعیت، عظمت خالق و حقارت بنده را بار دیگر متذکر می شود.

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی