از سر نوشت :: حسین غفاری

روایت‌های بی‌گاهِ یک پیام‌برِ پاره‌وقتِ دوره‌گرد

فهرست
x
x
خرده ادراکات
  • ۱۱ فروردين ۰۰

    متأسفانه در جدل غیرخردمندانه و کاملاً سیاسی این روزها، وظیفه مستقیم دولت در آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای نادیده انگاشته می‌شود.
    هر چند که این نکته قابل تأیید است که آموزش رسانه‌ای و تربیت رسانه‌ای حتما باید هسته خانواده را هدف قرار بدهد؛ اما برای اعمال صحیح تربیت رسانه‌ای، خانواده به سه چیز نیاز دارد: آموزش، ابزار و پشتیبانی؛ که هر سه هم موکول به اراده‌ی جدی دولت است.

    دولت جمهوری اسلامی چه وظایفی در تربیت رسانه‌ای دارد؟

    الف) آموزش: شامل طیف گسترده‌ای از آموزش‌ها از سطح دانش تا بینش و گرایش و کنش
    ب) ابزار: مثل اینترنت سما، درگاه‌های ویژه کودک و نوجوان، سامانه‌های هدایت مصرف رسانه و ...
    ج) پشتیبانی: مقررات‌گذاری به نفع تربیت (مثل همان ماجرای اینترنت شبانه و ...)

    البته با فرض زندگی در دوران طاغوت،‌ و بدون محقق شدن هیچ یک از موارد سه گانه بالا، هرگز مسئولیت تربیت از گرده خانواده رفع نمی‌شود. فقط ما به ازای ناتوانی خانواده‌ها در تربیت فرزندان، بر شدت درجه آتش جهنم بر طاغوت و طاغوتیان افزوده خواهد شد!

  • ۲۸ مهر ۹۹

    از «مومو» خوشم آمد.
    حربه‌ی مفید و مؤثری برای ترساندن بچه‌ها و خانواده‌ها از واتساپ! مثل همان «لولو» که مادربزرگ‌ها ما را از آن می‌ترساندند که سراغ خوراکی‌های ته انباری نرویم!

    مقابله با آن هم ساده است. اگر خانواده‌ها آموزه‌های تربیتی را در سطح قصه شنگول و منگول در خانه پیاده کنند، «مومو» راه به جایی نمی‌برد:
    در را به روی غریبه باز نکنید؛
    شماره غریبه را مسدود کنید؛
    پیام غریبه را جواب ندهید.

    سخت است؟

  • ۱۷ شهریور ۹۹

    و در تاریخ خواهند نوشت که در سنه یکهزار و سیصد و نود و نه شمسی، که سفاهت و شقاوت و کرونا از اینجا تا ینگه‌دنیا را در نوردیده بود، شب‌پره‌های ریش‌پرفسوری آخرین تلاش‌هایشان را می‌کردند تا زیر سایه‌ی جهل و درماندگی عوام، خود را از آفتاب حقیقت مصون دارند...
    البته من مدت‌هاست به توصیه استاد اخلاقم (!) پایم را از مناقشه با سیم‌کش‌ها بیرون کشیده‌ام. اما به پاس رادمردی و زمان‌شناسی سروران ارجمندم «دکتر کمیل خجسته» و «دکتر عبدالحسین کلانتری» در پاسخگویی به آخرین تقلای مستفرنگ‌های نشسته بر گرده‌ی ملت، شما را به خواندن یادداشت‌های زیر دعوت می‌کنم:

    دنیای استیو جابز و دنیای وزارت ارتباطات
    کمیل خجسته

    «جهان مصالحه‌ها» یا «منازعات پلتفرمی»؟
    عبدالحسین کلانتری

    + الیس الصبح بقریب؟
    ++ شادی روح سیدمجتبی نواب صفوی صلوات.

x
x
دسته‌بندی نوشته‌ها

...

مانده بودم که چه سر مگویی را این هفته بر ملا کنم در محضر دوستان که ناغافل سیدعلی زنگ زد: رفیق شفیق سال‌های دور از خانه، هم خانه‌ای مشهدی من در یزد که از ما زرنگ تر بود در درس و مشق و نان را هنرمندانه چسباند همان موقعی که تنور هنوز گرم بود و حالا ترم اول فوق لیسانس مکانیکش را در همان مشهدالرضای خودشان تمام کرده است.
صدای یک آشنای قدیمی را که می شنوی -که از صبح به فکرش بوده‌ای و نمی دانستی چرا- یک چیزی میان سینه‌ات می لرزد و فرو می افتد. نرم: مثل قطره‌ی آب روی شیشه‌ی پنجره در صبح زمستان.
عادت خانوادگی ما این است که در موقع حرف زدن با تلفن دور تا دور خانه راه می رویم، بلا استثنا، پدر و مادر و برادر؛ و وقتی کسی در میان مکالمه‌ی تلفنی می نشیند یعنی خبرهای آن طرف گوشی از جنس دیگری است. و نشستم، ناخودآگاه، میان صدای سیدعلی و حرف‌های همیشه معمولی اش و یادی که از خانه‌مان کرد و دوچرخه‌ای که تَرکی نداشت تا کَسی سوار آن شود؛ و گفت که حسین (رفیق شیرازی دیگرمان) کم از ماهی است که در همان یزد دستش را بند کرده به یکی دیگر که او هم یزدی نیست…
حکایت غریبی دارد قصه‌ی سال‌های دور از خانه‌ی من که زیاده از هفت مجلدِ قطور می شود اگر به همین سادگی و همین قدر گذرا بخواهم روایت کنم.
سیدعلی خوب می‌داند که من چه قدر تعارفی هستم و زنگ زده بود که ببیند هنوز تهرانم و یا به رسم هر ساله تعطیلات بین دو ترم را با بچه‌های دانشگاه به مشهد رفته‌ام. رسم انجمن دانشگاه این بود که میان دو ترم اردوی مشهد داشت برای سال اولی‌ها و من همه‌ی سال‌های یزد را -البته بجز سال اول!- در این روزها همسفر کاروان «کبوتر حرم» انجمن اسلامی بودم. و نکرد یکی از این رفقای خوش انصاف یزدی‌مان خبری بدهد یا دعوتی بکند که ما هم خادم کاروان کوچک‌ترهای هم‌دانشگاهی باشیم لااقل.
سیدعلی با خنده و ته لهجه‌ای که این بار غلیظ تر به نظر می آید می گوید: «از دل برود هر آن که از دیده برفت آقا جان!» و نمی‌دانم چطور است که هنوز نه سیدعلی و نه امام رضا از دلم بیرون نرفته‌اند و حال آن که مدت‌هاست در دیده‌ام نیستند و چگونه کسی در دلم نمی‌ماند و حال آن که هر روز جلوی دیده‌ام است.
آخر حرف‌هامان که می شود، همان حرف‌های معمولیِ همیشگی، چشمانم خیس خیس است. اگر توی فیلم‌ها بود الان -همین‌طور که گوشی دستم است- باید روی صدای سیدعلی صدای نقاره‌ها دیزالو می شد و یواش یواش قاب تصویر روی صورتم تنگ می شد و کلوزآپ از تلألو خیسی چشم‌هایم محو می‌شد در گنبدی طلایی و کبوترهایی که در آسمان دور حریم منورش در طوافند. اما آدم توی خانه‌ی خودش که نمی‌تواند فیلم باشد.
نشسته‌ام و کلمات آخرم را با سیدعلی مثل همیشه بغض کرده‌ام.
اگر فهمیدید دعا کنید.
اگر نفهمیدید هم دعا کنید.
…دعا کنید.

گفتگوها (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی